Wat als je angst geen toeval is — maar beleid?

Over corona, klimaat, oorlogen, migratie en de ene rode draad die alles verbindt: een overheid die jou bang en afhankelijk houdt om zichzelf groter te maken

Ik wil je iets vragen. Niet retorisch, niet sarcastisch — oprecht.

Wanneer was de laatste keer dat je je niet ergens zorgen over maakte?

Niet de alledaagse zorgen. Niet de hypotheek, niet de schoolprestaties van de kinderen, niet of er genoeg melk in de koelkast staat. Ik bedoel de grote zorgen. De existentiële. Corona. Klimaat. Rusland. Trump. Migratie. De woningnood. De pensioenen. De toekomst van je kinderen.

Het is veel, hè?

En nu de echte vraag: wie heeft je die zorgen gegeven? Niet welk probleem, maar wie heeft bepaald dat jij je hier druk over moet maken? Wie profiteert ervan dat jij bang bent?

Ik geef je het antwoord vast: degene van wie je afhankelijk bent.

Want angst zonder afhankelijkheid is machteloos. Angst zonder afhankelijkheid is een naar gevoel waar je zelf iets aan kunt doen. Maar angst mét afhankelijkheid? Dat is controle. Dat is een burger die niet meer zelf kan, mag of durft — en die naar de overheid kijkt voor bescherming, oplossingen en toestemming.

En precies dat is het spelletje.

Het patroon

Er is een crisis. De crisis vereist actie. De actie vereist meer macht. De macht wordt genomen. De burger wordt afhankelijker. De crisis verdwijnt — maar de macht en de afhankelijkheid blijven. En er komt een nieuwe crisis.

Elke keer. Zonder uitzondering. Al decennia.

Na 9/11 was je afhankelijk van de overheid voor je veiligheid. Na 2008 voor je spaargeld. Na corona voor je gezondheid, je bewegingsvrijheid, je recht om te werken. Elke crisis voegt een laag afhankelijkheid toe. En elke laag maakt de volgende crisis effectiever.

Want een afhankelijke burger protesteert niet. Een afhankelijke burger stelt geen vragen. Een afhankelijke burger is dankbaar dat er überhaupt iemand voor hem zorgt.

Laten we het rijtje langslopen.

Corona: de blauwdruk

Laat ik er niet omheen draaien: ik was tegen het coronabeleid. Fundamenteel. Vanaf dag één. Niet tegen voorzichtigheid — maar tegen wat er werkelijk gebeurde: de meest vergaande inperking van burgerrechten in vredestijd, verdedigd met één argument dat elke discussie moest platslaan: “het is voor uw veiligheid.”

Het was een test. Een test om te kijken hoever je kunt gaan voordat mensen “nee” zeggen.

Een avondklok — voor het eerst sinds de Tweede Wereldoorlog. Een coronapas die je basale deelname aan de samenleving reduceerde tot een QR-code. Je vrijheid was een gunst geworden, geen recht. Buren die buren verlinken. Families die scheurden over vaccinatiekeuzes. Inlichtingendiensten die critici volgden — niet terroristen, maar gewone burgers die zeiden: “Ik denk dat dit niet klopt.” De CTIVD publiceerde daar in februari 2026 een rapport over. De parlementaire enquête loopt nog steeds.

Het lab, het geld, de leugen

Jarenlang werd je voor gek verklaard als je suggereerde dat het virus uit een laboratorium kwam. Nu zegt de CIA dat het “meest waarschijnlijk” is. De FBI concludeerde hetzelfde. De “complottheorie” werd het inlichtingenrapport. Geen excuses, geen correcties.

Wie financierde dat lab? In 2014 kende het NIH — onder Anthony Fauci — 3,7 miljoen dollar subsidie toe aan EcoHealth Alliance, waarvan 750.000 dollar naar het Wuhan Institute of Virology. Voor gain-of-function research: vleermuisvirussen manipuleren om ze besmettelijker te maken. Fauci ontkende dit onder ede in 2021. NIH-onderdirecteur Tabak bevestigde het in 2024: “If you’re speaking about the generic term, yes, we did.” De Intercept publiceerde documenten: gemanipuleerde virussen groeiden tot 10.000 keer sneller in gehumaniseerde muizen. EcoHealth meldde dit bijna twee jaar te laat.

De Amerikaanse overheid financierde onderzoek dat een pandemie kan hebben veroorzaakt. De verantwoordelijke functionaris loog erover onder ede. En iedereen die het aankaarten werd weggezet als wappie.

De prik: afhankelijkheid als businessmodel

De oplossing was uitsluitend het vaccin. Niet preventie. Niet gezondheid. Niet bewegen, vitamine D of gewichtsverlies — terwijl overgewicht een van de grootste risicofactoren was. Nee: een abonnement. Eerste prik, tweede prik, booster, herhaalbooster. Je gezondheid werd een doorlopend recept, beheerd door de overheid, geleverd door Big Pharma.

Ontwikkeld in minder dan een jaar. Noodgoedkeuring, geen volledige goedkeuring. Producenten vrijgesteld van aansprakelijkheid. En voor noodgoedkeuring geldt: er mag geen afdoende behandeling bestaan. Wat gebeurde er dus met alternatieve medicijnen? Belachelijk gemaakt, verboden, ontraden — niet na onderzoek, maar onmiddellijk. Want een werkend medicijn brengt de noodgoedkeuring in gevaar. En daarmee de contracten, de patenten, de winsten.

Pfizer-CEO Bourla verkocht op 9 november 2020 voor 5,6 miljoen dollar aan eigen aandelen — dezelfde dag dat Pfizer aankondigde dat hun vaccin 90% effectief was. Senator Perdue kocht Pfizer-aandelen een week vóór de vaccin-aankondiging, na een vertrouwelijke Senaatsbriefing. 48 congresleden bezaten Pfizer-aandelen. Pfizer’s PAC doneerde aan 228 parlementariërs. De mensen die besloten dat jij een prik moest nemen om naar de kroeg te mogen, verdienden miljoenen aan het bedrijf dat die prik produceerde.

Eurostat-data toont een positieve correlatie tussen vaccinatiegraad en oversterfte in 31 Europese landen. Landen met de laagste vaccinatiegraad hadden de minste oversterfte. Het Europees Parlement stelde de vraag: “How many people have to die before the European Medicines Agency investigates?” Myocarditis. Pericarditis. Sporters die in elkaar zakken. En iedereen die het benoemt is nog steeds een “antivaxer.” In 2026.

Was dit een test? Ik weet het niet. Maar ze weten nu dat het kán. En een overheid die weet dat het kán, doet het weer.

Klimaat: de uitvinding die nooit mag worden opgelost

Als corona de sprint was, is klimaat de marathon. Een crisis zonder einddatum, zonder meetbaar eindpunt, en zonder mogelijkheid om te zeggen: “het is opgelost.” De perfecte crisis voor wie permanente macht wil.

Laat me glashelder zijn: ik geloof niet in het klimaatprobleem zoals het wordt gepresenteerd. Ik ben geen “klimaatontkenner” — wat overigens briljante framing is, want het plaatst je in dezelfde categorie als Holocaust-ontkenners. Smerig, maar effectief.

Dit zijn feiten die je niet hoort. NASA-satellietdata laat zien dat de aarde de afgelopen decennia significant groener is geworden. Meer vegetatie, niet minder. NASA-metingen tonen periodes waarin de Antarctische ijsmassa groeide — data die niet past in het doemscenario en dus wordt weggemoffeld.

En stikstof? Stikstof is leven. Zonder stikstof geen planten, geen voedsel, geen mens. De “stikstofcrisis” is een Nederlandse uitvinding — een rekenmodel, AERIUS, dat met marges zo groot als een weiland werkt. Boeren worden onteigend, bouwprojecten stilgelegd en miljarden uitgegeven. Niet op basis van gemeten schade. Op basis van berekende mogelijke schade met een model dat zelfs het RIVM niet volledig kan valideren.

De klimaatmodellen werken met bandbreedtes van 1,5 tot 4,5 graden. Een factor drie verschil. En toch wordt het beleid gepresenteerd alsof we zéker weten dat het 4,5 wordt. Dat is geen wetenschap. Dat is worstcasescenario-politiek. En worstcasescenario-politiek rechtvaardigt alles.

Afhankelijkheid met een groen strikje

Kijk wat klimaatbeleid werkelijk doet: het maakt je afhankelijker. Gas was goedkoop en betrouwbaar — nu moet je een warmtepomp, met een subsidie. Een betaalbare auto — nu een elektrische, met een subsidie. Zonnepanelen, met een subsidie.

Elk “duurzaam alternatief” vereist een subsidie. En een subsidie is afhankelijkheid met een mooi woord. De overheid betaalt mee, bepaalt de voorwaarden, en kan de subsidie morgen intrekken.

Rob Jetten investeerde 28 miljard euro belastinggeld in klimaatbeleid. Niet de markt die bepaalde waar het naartoe ging. De overheid. Die bepaalde welke technologie de toekomst had en welke bedrijven profiteerden.

Dat is geen vrije markt. Dat is een leiband met een groen strikje.

Oekraïne: angst als buitenlandbeleid

Rusland is Oekraïne binnengevallen. Schending van internationaal recht. Poetin is een autocraat. Feiten.

Maar ook feiten: na de val van de Sovjet-Unie werd Rusland beloofd dat de NAVO niet zou uitbreiden. “Not one inch eastward,” zei Baker tegen Gorbatsjov. Sindsdien veertien landen erbij — allemaal richting Rusland.

Rusland is geen lieverdje. Maar wij als EU, NAVO en VN ook niet. Wij hielden ons niet aan gemaakte afspraken. En nu gebruiken we de consequenties om angst te zaaien en begrotingen te verschuiven.

“Rusland staat morgen op de stoep.” Misschien. Maar het effect is altijd hetzelfde: meer geld naar defensie, minder naar zorg en woningen. De “vrijheidsbijdrage” van Jetten: tientallen miljarden. Dat is een belasting — maar als je het een “bijdrage” noemt, klinkt het alsof je een keuze hebt.

En je wordt afhankelijker. Eerst van Russisch gas — door jarenlang beleidsfalen. Nu van Amerikaans LNG — duurder, smeriger, geleverd door een land waarvan de president net zo onvoorspelbaar is als degene waartegen je beschermd moest worden. Altijd afhankelijk. Van een ander.

Het Midden-Oosten: het conflict dat nooit mag eindigen

Gaza. Israël. Iran. Hamas. Hezbollah. Zeventig jaar conflict dat nooit wordt opgelost. Het wordt actief in stand gehouden. Het perfecte angstinstrument: wapenindustrie, geopolitieke invloed, energiecontrole, binnenlandse afleiding.

Ik kies bewust geen kant. Niet omdat ik geen mening heb, maar omdat kiezen precies is wat het systeem verwacht. Links kiest Palestina. Rechts Israël. En terwijl iedereen ruzie maakt, vraagt niemand: wie levert de wapens? Wie verdient eraan?

Volg het geld. Altijd het geld.

Trump: angst als mediaproduct

Onvoorspelbaar? Ja. Ongepast? Regelmatig. Maar de Europese media analyseren niet — ze reageren. Tweet, “schokkend,” door naar het volgende schandaal. Geen context. Geen poging te begrijpen waarom 74 miljoen Amerikanen tweemaal op deze man stemden.

Als media alleen angst verkoopt en nooit analyse levert, is het geen informatiekanaal. Het is een angstkanaal. En een bange burger denkt niet na — die reageert.

Woningnood en migratie: afhankelijkheid op straatniveau

De woningnood wordt vijftien jaar “aangepakt” en vijftien jaar erger. Een burger die geen huis kan kopen, huurt. Een burger die huurt is afhankelijk — van huurtoeslag, van de wachtlijst, van de gemeente. Een huiseigenaar bouwt vermogen op en beslist zelf. Een huurder wacht. Soms vijftien jaar.

Dat is geen incompetentie. Dat is een feature. Een afhankelijke burger stemt anders. Demonstreert niet. Is te druk met overleven om vragen te stellen.

Migratie — het onderwerp waarover je niet mag praten. Al veertig jaar “opgelost,” veertig jaar erger. De progressieve burger bang voor racisme. De conservatieve bang voor cultuurverlies. De overheid voedt angst aan beide kanten. Zolang burgers onderling ruzie maken, stellen ze geen vragen over het beleid dat het probleem creëert.

WEF, Bilderberg en de ongekozen bestuurders

Het World Economic Forum. Bilderberg. G7. G20. Trilateral Commission — waar Jetten lid van was. Staatshoofden, CEO’s en bankiers die samenkomen. Niet gekozen. Niet transparant. Wel enorm invloedrijk.

Schwab publiceerde “The Great Reset” in juli 2020 — vier maanden na het begin van de pandemie. Alsof het klaarlag. Meer publiek-private samenwerking: grote bedrijven die met overheden beleid maken, zonder dat je erover mag stemmen.

Geen schaduwregering? Prima. Maar ongekozen organisaties met buitenproportionele invloed op beleid dat miljarden mensen raakt — en wie er een vraag over stelt is een complotdenker.

Het alternatief — blindelings vertrouwen dat de machtigste mensen ter wereld in een gesloten ruimte samenkomen en alleen maar het beste met ons voorhebben — dát is pas naïef.

Epstein: wanneer het ondenkbare gewoon blijkt

Jeffrey Epstein. Decennialang minderjarigen misbruikt. Gastenlijsten met presidenten, koningshuizen, techmagnaten. In 2008 een lachwekkende straf. In 2019 “zelfmoord” in een topbeveiligde gevangenis — camera’s defect, bewakers in slaap.

De bestanden komen naar buiten. De namen. De vluchten. En het stilzwijgen is oorverdovend. Onderzoeksjournalisten die bij corona wél elke criticaster konden vinden, zijn hier nergens te bekennen.

Geen complottheorie. Een rechtszaak. Met documenten en vliegtuiglogs.

De burger dom en afhankelijk houden

Het systeem heeft er baat bij dat je dom, bang en afhankelijk bent. Niet dom als in onwetend — maar dom als in: niet wetend dat je een keuze hebt.

Kijk naar het onderwijs. PISA-scores dalen al jaren. Kinderen leren lezen en schrijven, maar niet hoe ze een overheidsbegroting moeten lezen. Niet hoe het toeslagensysteem werkt dat miljoenen Nederlanders afhankelijk maakt.

Kijk naar dat systeem. Zorgtoeslag, huurtoeslag, kinderopvangtoeslag, kindgebonden budget. De belastingdruk is zo hoog dat werkende mensen zonder toeslagen niet rondkomen. De overheid pakt je geld af en geeft het gedeeltelijk terug — onder haar voorwaarden. Dat is geen vangnet. Dat is een leiband. Eén formulier verkeerd? Terugbetalen. Schuld. Systeem waaruit je niet meer kunt ontsnappen. Vraag het aan de toeslagenslachtoffers.

Kijk naar de media. Niet gecontroleerd als complot, maar afhankelijk van subsidies en toegang. Het systeem corrigeert zichzelf.

Het doel is niet onderdrukking — dat is te zichtbaar. Het doel is afhankelijkheid. En een afhankelijke burger die niet weet dat hij afhankelijk is, is de perfecte burger.

De vraag die je jezelf moet stellen

Als angst het besturingssysteem is en afhankelijkheid de brandstof — hoeveel van je leven wordt bestuurd door iemand anders?

Tel het op. Zorgverzekering — verplicht. Huurtoeslag — afhankelijk van wat de overheid bepaalt. Pensioen — een fonds waar je niets over te zeggen hebt. Energierekening — beleid dat je niet hebt gekozen. School van je kinderen — curriculum uit Den Haag.

Op hoeveel daarvan heb je werkelijk invloed?

Het enige wapen dat je hebt is stoppen met afhankelijk zijn. Begin vragen te stellen. Begin bronnen te checken. Begin het geld te volgen. Bouw je afhankelijkheid af — stap voor stap, toeslag voor toeslag.

Want een vrije burger is een burger die nee kan zeggen. En een burger die nee kan zeggen is het enige waar de overheid echt bang voor is.

Het ongemakkelijke slot

Ik beweer niet dat er één grote samenzwering is. Wat ik beweer is dit: er is een systeem dat profiteert van jouw angst én jouw afhankelijkheid. Een systeem van overheden, bedrijven, NGO’s en media dat belang heeft bij een bange, afhankelijke, niet-vragende burger.

Elke crisis maakt je banger. Elke crisis maakt je afhankelijker. Elke laag maakt de volgende crisis effectiever.

Het zal blijven werken — totdat genoeg mensen besluiten de angst los te laten, de afhankelijkheid af te bouwen, en de vragen te stellen die ze allang hadden willen stellen.

Dit is er zo een.

Wie is de volgende?

Dit is een opiniestuk. Het bevat de persoonlijke visie van de auteur, geschreven vanuit een libertarisch perspectief: de overtuiging dat de overheid te groot, te machtig en te bemoeizuchtig is geworden, en dat individuele vrijheid en persoonlijke verantwoordelijkheid het fundament vormen van een gezonde samenleving. Feiten zijn gebaseerd op openbare bronnen: CIA-rapport covid-origins (januari 2025), Congressional Select Subcommittee on the Coronavirus Pandemic verslagen (2023-2024), NIH/EcoHealth Alliance subsidiedocumenten via The Intercept en House Oversight Committee, SEC-filings en congresverklaringen inzake aandelenhandel, Eurostat-oversterftecijfers, NASA-satellietdata vegetatiegroei en ijsmetingen, parlementaire documenten (Tweede Kamer, Parlement.com, CTIVD-rapport februari 2026), en gepubliceerde gastenlijsten van genoemde organisaties. Bent u het oneens? Goed. Schrijf uw reactie. Daar is dit platform voor.