De Belastingdienst liegt wederom tegen de rechter — en noemt het een incident

Redactie Vrije Opinie · 18 mei 2026 · Leestijd: 22 minuten

Geen tijd? Scroll naar de samenvatting onderaan.

De belofte

Na de toeslagenaffaire beloofde de overheid beterschap. Het kabinet-Rutte III trad af. Er kwam een parlementaire enquête. Er werden excuses gemaakt. Er werd een Uitvoeringsorganisatie Herstel Toeslagen opgericht. Staatssecretarissen beloofden “ruimhartige compensatie” en “volledige transparantie.” De Tweede Kamer nam moties aan. Commissies vergaderden. Rapporten werden geschreven. Er werd geschud met het hoofd, er werden handen gewrongen, en er werden woorden gesproken die suggereerden dat het systeem had geleerd van zijn fouten.

Dat was de belofte.

De werkelijkheid, vijf jaar later, is dat de Belastingdienst nog steeds liegt tegen de rechter. Nog steeds stukken achterhoudt. Nog steeds burgers de informatie ontzegt waar ze wettelijk recht op hebben. En nog steeds, als het uitkomt, de woorden “incident” en “ongelukkige omstandigheden” gebruikt alsof het toeval is dat het steeds dezelfde organisatie betreft, steeds dezelfde methode, en steeds dezelfde burger die het nakijken heeft.

Dit is geen incident. Dit is een systeem.

Wat Follow the Money blootlegde

Op 16 mei 2026 publiceerde Follow the Money een onderzoek dat iedereen gelezen zou moeten hebben die nog gelooft dat de toeslagenaffaire een afwijking was. De kop: “Belastingdienst misleidde meermaals de rechter en hield onterecht stukken achter.”

Het verhaal draait niet om toeslagen. Het draait om reguliere belastingzaken. Om ondernemers, zzp’ers, gewone belastingplichtigen die in conflict komen met de fiscus. En wat FTM documenteert is een patroon dat zo structureel is dat het woord “incident” een belediging wordt voor iedereen die ermee te maken krijgt.

De kern: de Belastingdienst is wettelijk verplicht om in gerechtelijke procedures álle relevante stukken aan de rechter te verstrekken. Artikel 8:42 van de Algemene wet bestuursrecht is daar glashelder over. Zonder volledig dossier kan de burger zich niet verweren. Zonder volledig dossier kan de rechter niet oordelen. Zonder volledig dossier is er geen eerlijk proces.

En toch houdt de Belastingdienst structureel stukken achter.

Advocaat Mark Hendriks, betrokken bij meerdere vonnissen waarin de fiscus op de vingers werd getikt, verklaarde tegenover FTM dat het achterhouden van stukken “schering en inslag” is in zijn praktijk. Guido de Bont, advocaat én hoogleraar formeel belastingrecht aan de Erasmus Universiteit, bevestigde dat de fiscus om “strategische redenen” documenten onder de pet houdt. Advocaat Marloes Lammers zei dat ze “al jaren” tegen dit probleem aanloopt, en dat ze bij toeval eens ontdekte dat er duizenden stukken waren achtergehouden over een internationaal onderzoek.

Drie onafhankelijke advocaten. Drie keer dezelfde conclusie. Geen van drieën gebruikte het woord “incident.”

De inspecteur die loog — voor de rechtbank, het hof én de Hoge Raad

Het FTM-onderzoek beschrijft een zaak die de mechaniek van het systeem blootlegt als een ontleedmes.

Een hondenfokker uit het Brabantse Hapert kwam in beeld via een RIEC — een samenwerkingsverband van lokale overheden, de Belastingdienst, de FIOD, de politie en het Openbaar Ministerie. In 2016 opende de FIOD een strafrechtelijk onderzoek. Dat leidde niet tot vervolging. Maar de belastinginspecteur — die ook als opsporingsambtenaar bij het strafrechtelijk onderzoek betrokken was — legde over meerdere jaren flinke naheffingen op.

De ondernemer vroeg om alle stukken van het RIEC die betrekking op hem hadden. Telkens beweerde de inspecteur dat hij daar niet over beschikte.

Dat was een leugen. De inspecteur was zelf betrokken bij het strafrechtelijk onderzoek dat begon vanwege signalen vanuit datzelfde RIEC. Het is ondenkbaar dat hij niet over die stukken beschikte. Maar hij beweerde het — voor de rechtbank, voor het gerechtshof, en voor de Hoge Raad.

De waarheid kwam aan het licht toen de ondernemer een Woo-verzoek deed. Voormalig staatssecretaris Van Rij weigerde de documenten te verstrekken en beweerde dat er voor de Belastingdienst een uitzondering gold op de Wet open overheid. De rechtbank maakte in 2024 gehakt van die redenering en oordeelde dat er “onzorgvuldig” was gezocht.

De Hoge Raad — het hoogste rechtscollege van Nederland — noemde het handelen van de inspecteur “in vergaande mate onzorgvuldig” en rekende het toe aan de staatssecretaris.

De reactie van de Belastingdienst? “Er lijkt hier sprake te zijn geweest van ongelukkige omstandigheden waardoor niet alle stukken tijdig zijn gedeeld.”

Ongelukkige omstandigheden. Een inspecteur die jarenlang liegt voor drie rechterlijke instanties — dat zijn ongelukkige omstandigheden. Alsof je een bankrover betrapt en hij zegt dat hij per ongeluk in de kluis stond.

Het rapport dat niemand serieus nam

In augustus 2025 publiceerde de Inspectie belastingen, toeslagen en douane het rapport “Rechtsbescherming in het geding.” De titel alleen al had alarmbellen moeten doen rinkelen in elk ministerie, elke fractiekamer, elke redactie.

De Inspectie had vijf recente, complexe zaken onderzocht. In vier van de vijf deed zij “zorgwekkende bevindingen.” Medewerkers van de Belastingdienst maakten in strijd met de wet zelf een selectie van stukken. De Inspectie constateerde letterlijk dat medewerkers “ervan overtuigd lijken dat zij zelf weten wat een rechter wel of niet wil zien.” Wanneer een burger vroeg om een specifiek stuk dat nog niet was verstrekt, stuitte dat “bij meerdere medewerkers op onbegrip of weerstand.” Zij hadden een “negatief beeld” van burgers die een beroep doen op hun wettelijke rechten.

En de mokerslag van het rapport: de bezwaarfase — het moment waarop de Belastingdienst het eigen besluit hoort te heroverwegen — wordt niet uitgevoerd “zoals die door de wetgever is bedoeld.” Medewerkers richten zich vooral op “het in stand houden van het primaire besluit.” De conclusie is vernietigend: de cultuur binnen de Belastingdienst is gericht op winnen, niet op waarheid.

Professor Schuurmans van de Universiteit Leiden was ongekend scherp: “Ik ken geen ander voorbeeld van een overheidsorgaan dat zo structureel documenten achterhoudt.”

Staatssecretaris Heijnen deed de bevindingen af als “incidenten.” Hij liet een eigen onderzoek uitvoeren. Dat leverde dertien zaken op in 2025 waarin de rechter oordeelde dat artikel 8:42 Awb was geschonden. Conclusie van de staatssecretaris: “vanwege het geringe aantal gerechtelijke procedures” waarin de rechter corrigeerde, konden er “geen conclusies worden getrokken over patronen of mechanismen.”

Dertien keer betrapt — en de conclusie is dat er geen patroon is. Dat is geen analyse. Dat is een verdedigingsstrategie.

Het toeslagenspoor: vijf jaar later, nul vooruitgang

Wie denkt dat het probleem beperkt is tot reguliere belastingzaken, heeft de toeslagenaffaire niet gevolgd. Of liever: heeft niet gevolgd wat er ná de toeslagenaffaire is gebeurd.

In januari 2026 onthulde Trouw, op basis van een interne memo verkregen via de Wet open overheid, dat de Dienst Toeslagen bewust informatie achterhield voor slachtoffers. De memo dateerde van september 2025 — vier jaar nadat kabinet-Rutte III aftrad vanwege het toeslagenschandaal. Vier jaar na de excuses. Vier jaar na de beloften.

Het memo beschrijft dat er een “interne werkafspraak” bestond om geen documenten te verstrekken die verklaren waarom ouders het stempel “Opzet/Grove Schuld” kregen. Duizenden ouders werden onterecht als fraudeur bestempeld, verloren hun kinderopvangtoeslag, raakten in de schulden, verloren hun huis, hun huwelijk, hun gezondheid. En vier jaar na de enquête, vier jaar na het “dit mag nooit meer gebeuren,” verstrekten ambtenaren nog steeds niet de stukken die deze ouders nodig hadden om hun recht te halen.

Het memo erkende dat deze werkwijze “niet houdbaar in beroep” was. De ambtenaren wísten dus dat het onrechtmatig was. Ze deden het toch. Niet per ongeluk. Als werkafspraak.

De Tweede Kamer nam op 10 maart 2026 een motie aan die eiste dat ouders per direct alle O/GS-stukken krijgen. Advocaten die toeslagenouders bijstaan, zeiden tegen NOS en Trouw dat de praktijk “nog steeds niet aan de eisen voldoet.”

En op 15 april 2026 — een maand na die motie — meldden staatssecretarissen Eerenberg en Palmen de ontdekking van een “datakluis” met 64 miljoen bestanden. Bestanden die in 2019 waren apart gezet op gedeelde netwerkschijven, zonder ordening, zonder ontsluiting. Bestanden die deels aan de parlementaire enquêtecommissie hadden moeten worden verstrekt. Het kabinet erkende een “ernstige tekortkoming.”

Vierenzeventig miljoen bestanden. Zes jaar lang buiten beeld. Terwijl duizenden ouders wachtten op herstel, terwijl advocaten smeekten om dossiers, terwijl de Tweede Kamer om transparantie vroeg — lagen er 64 miljoen bestanden in een digitale la die niemand opentrok. Of die niemand wílde opentrekken.

De rechter die de overheid gelooft

Er is een dimensie aan dit verhaal die pijnlijker is dan het liegen, het achterhouden en het bagatelliseren. Het is de rol van de rechterlijke macht.

Hoogleraar De Bont verwoordde het zo: “Als de inspecteur ontkent dat er stukken zijn, gelooft de rechter dat doorgaans. Dan kom je niet verder.”

Dat is een zin die je twee keer moet lezen. De rechter — de onafhankelijke scheidsrechter tussen burger en overheid — gelooft de overheid op haar woord als die zegt dat er geen stukken zijn. De burger die het tegendeel vermoedt maar niet kan bewijzen wat hij niet heeft, staat met lege handen.

Dit is het exacte mechanisme dat de toeslagenaffaire mogelijk maakte. De overheid bestemde ouders als fraudeur. De ouders konden zich niet verweren omdat ze hun dossier niet kregen. De rechter oordeelde op basis van onvolledige informatie — en gaf de overheid gelijk. Na de enquête zei de rechterlijke macht dat zij “te veel op de overheid had vertrouwd” en “onvoldoende kritisch was geweest.”

Advocatenkantoor Hertoghs, gespecialiseerd in fiscaal procesrecht, schreef in september 2025 naar aanleiding van het Inspectie-rapport: “Nog te vaak zien wij dat de rechter hier helemaal geen consequenties aan verbindt” wanneer de Belastingdienst stukken achterhoudt. Het kantoor pleitte voor “stevige consequenties, zoals het vernietigen van een aanslag” om de Belastingdienst te dwingen zich aan de wet te houden.

En daar zit het systeemprobleem. Artikel 8:31 Awb geeft de rechter een discretionaire bevoegdheid: hij kán gevolgtrekkingen maken als de Belastingdienst stukken achterhoudt. Hij kan het beroep gegrond verklaren, de aanslag vernietigen, schadevergoeding toewijzen. Maar hij hoeft het niet. En in de praktijk — zo bevestigen alle betrokken advocaten — gebeurt het te weinig.

De Belastingdienst kent die praktijk. En handelt ernaar. Het achterhouden van stukken is een berekend risico: als je niet betrapt wordt, win je de zaak. Word je wel betrapt, dan is de kans groot dat de rechter je een tweede kans geeft om de stukken alsnog in te brengen. En als het echt misgaat, noem je het een incident en beloof je een “interne campagne” genaamd “Bewust Bewaren.”

Dit is geen rechtsbescherming. Dit is een rituele dans waarin de burger structureel het onderspit delft — niet omdat het recht tekortschiet, maar omdat de overheid het recht saboteert en de rechter het laat gebeuren.

Het incidenten-frame: hoe de overheid zichzelf vrijpleit

Er is een retorisch patroon dat door dit hele dossier loopt, en het is cruciaal om het te herkennen. Het is het incidenten-frame.

Voormalig staatssecretaris Van Rij noemde de bevindingen van de Inspectie “incidenten.” Zijn opvolger Heijnen herhaalde exact hetzelfde woord. Dertien rechterlijke uitspraken in 2025 waarin de Belastingdienst de wet schond — incidenten. Vier van de vijf onderzochte casussen waarin de Inspectie “zorgwekkende bevindingen” deed — incidenten. Een inspecteur die jarenlang liegt voor drie rechterlijke instanties — “ongelukkige omstandigheden.”

Het incidenten-frame heeft een functie. Het voorkomt dat er naar het systeem wordt gekeken. Als elk geval een incident is, is er geen patroon. Als er geen patroon is, is er geen systeemfout. Als er geen systeemfout is, hoeft het systeem niet te veranderen.

Maar de feiten vertellen een ander verhaal. De Inspectie constateerde in 2025 dat medewerkers zelf selecteren welke stukken ze aan de rechter verstrekken. Dat ze een “negatief beeld” hebben van burgers die hun rechten uitoefenen. Dat de bezwaarfase niet functioneert zoals bedoeld. Dat de cultuur gericht is op winnen. Dat de informatiehuishouding structureel gebrekkig is.

Advocaten bevestigen dat het “schering en inslag” is. Een hoogleraar zegt dat ze “geen ander voorbeeld kent” van een overheidsorgaan dat zo structureel achterhoudt. De Hoge Raad spreekt van “in vergaande mate onzorgvuldig handelen.” En de Dienst Toeslagen — afgesplitst van de Belastingdienst — hanteert een “interne werkafspraak” om wettelijk verplichte stukken niet te verstrekken.

Op welk punt mag je concluderen dat dit geen incidenten zijn?

De tijdlijn die alles zegt

Wie het overzicht bewaard heeft, ziet een tijdlijn die de belofte van beterschap ontmaskert als holle retoriek.

In augustus 2025 concludeert de Inspectie belastingen, toeslagen en douane dat de rechtsbescherming van burgers “in het geding” is. In vier van vijf onderzochte zaken handelt de Belastingdienst in strijd met de wet. Staatssecretaris Heijnen noemt het “incidenten.”

In september 2025 wordt het interne memo van de Dienst Toeslagen geschreven — het memo dat beschrijft dat er een werkafspraak is om O/GS-stukken niet te verstrekken aan gedupeerde ouders.

In januari 2026 onthult Trouw dat memo. De Kamer is verontwaardigd. DENK-Kamerlid Ergin vraagt een debat aan. Het ministerie zegt dat “de inzet altijd is geweest te voldoen aan wettelijke verplichtingen.”

In februari 2026 meldt staatssecretaris Heijnen dat de Belastingdienst in dertien zaken in 2025 de wettelijke informatieplicht schond. Conclusie: “incidenten.” De campagne “Bewust Bewaren” wordt aangekondigd.

Op 10 maart 2026 neemt de Tweede Kamer een motie aan die eist dat ouders per direct alle O/GS-stukken krijgen.

Op 15 april 2026 maken staatssecretarissen Eerenberg en Palmen de ontdekking bekend van de datakluis met 64 miljoen bestanden — bestanden die deels al bij de parlementaire enquête hadden moeten worden verstrekt.

Op 16 mei 2026 publiceert Follow the Money het onderzoek dat laat zien dat het achterhouden van stukken en het misleiden van de rechter niet beperkt is tot toeslagen, maar structureel speelt in reguliere belastingzaken.

Acht maanden. Acht onthullingen. En elke keer is het antwoord hetzelfde: het was een incident, we werken eraan, de burger hoeft zich geen zorgen te maken.

Wie dit leest en nog gelooft dat er iets is veranderd sinds de toeslagenaffaire — die gelooft ook dat de inspecteur echt niet wist dat hij die stukken had.

Het monster in vermomming

Er is iets dat in geen enkel rapport staat, in geen enkele Kamerbrief wordt benoemd, en dat geen enkele staatssecretaris hardop zal zeggen. Het is dit: de Belastingdienst kan je leven verwoesten. Letterlijk. Figuurlijk. Totaal.

Dit is geen retoriek. De toeslagenaffaire heeft het bewezen met duizenden kapotgemaakte gezinnen, maar het gebeurt dagelijks op kleinere schaal, buiten de schijnwerpers, bij ondernemers, zzp’ers en particulieren die in het vizier komen van een inspecteur die besluit dat er iets niet klopt. Vanaf dat moment begint een proces dat jaren kan duren, dat je bedrijf kan slopen, je huwelijk kan breken, je gezondheid kan ondermijnen, en je financieel tot op het bot kan uitkleden — zonder dat de inspecteur die het in gang zet daar ooit persoonlijk verantwoording voor hoeft af te leggen.

De Belastingdienst beschikt over bevoegdheden waar geen andere partij in het civiele verkeer over beschikt. Ze kan beslag leggen op je bankrekening. Ze kan je bedrijf stilleggen met naheffingen die je niet kunt betalen en waarvan de onderbouwing in een dossier zit dat je niet krijgt. Ze kan boetes opleggen die hoger zijn dan je jaaromzet. Ze kan je als fraudeur bestempelen op basis van een algoritme, een RIEC-signaal, of het onderbuikgevoel van een individuele ambtenaar — en het is aan jou om het tegendeel te bewijzen.

En als je dat probeert, stuit je op het systeem dat in dit artikel is beschreven. De bezwaarfase die niet bedoeld is als heroverweging maar als “het in stand houden van het primaire besluit.” De stukken die je niet krijgt. De inspecteur die ontkent dat er stukken zijn. De rechter die de inspecteur gelooft. De jaren die verstrijken terwijl je bedrijf bloedt, je spaargeld verdampt, en je advocaatkosten oplopen tot bedragen die de meeste mensen niet kunnen opbrengen.

Dit is geen strijd tussen gelijkwaardige partijen. Dit is David tegen Goliath, maar dan zonder slinger. De Belastingdienst heeft onbeperkte tijd, onbeperkte middelen, en onbeperkte juridische capaciteit. De burger heeft zes weken om bezwaar te maken, een eigen portemonnee om een advocaat te betalen, en de hoop dat de rechter kritisch genoeg is om door het verweer van de inspecteur heen te kijken.

En het ergste: er is geen controle. De Inspectie constateerde dat medewerkers zelf bepalen welke stukken relevant zijn, dat leidinggevenden onvoldoende meekijken, dat er geen structurele reflectie plaatsvindt, en dat fouten zich herhalen. Een individuele inspecteur kan jarenlang liegen voor de rechter — zoals in de zaak van de Brabantse hondenfokker — en als het uitkomt, heet het “ongelukkige omstandigheden.” Geen disciplinaire maatregel. Geen persoonlijke aansprakelijkheid. Geen ontslag. De inspecteur gaat maandag gewoon weer naar kantoor.

Vergelijk dat eens met de burger. Als een burger liegt tegen de rechter, heet het meineed en staat er gevangenisstraf op. Als een burger zijn belastingaangifte onjuist invult, riskeert hij boetes tot 100 procent van de verschuldigde belasting. Als een burger informatie achterhoudt voor de fiscus, kan hij worden vervolgd. Maar als de fiscus liegt, achterhoudt en misleidt? Dan is het een incident. Dan komt er een campagne die “Bewust Bewaren” heet. En dan gaat het leven van de ambtenaar gewoon door, terwijl het leven van de burger in puin ligt.

De Belastingdienst is in de loop der decennia uitgegroeid tot een zwaar, log, ambtelijk apparaat dat te veel in zichzelf is gaan geloven. Een organisatie die zoveel macht naar zich toe heeft getrokken dat ze niet meer dient maar dicteert. Die de middelen heeft om jarenlang mensen letterlijk en figuurlijk te slopen. Die opereert vanuit een cultuur van gelijk hebben in plaats van recht doen. En die weet — met de zekerheid die alleen een instituut zonder consequenties kan hebben — dat er niets gebeurt als het misgaat.

Wie het opneemt tegen dit apparaat, moet beseffen waar hij aan begint. Het kost jaren. Het kost tienduizenden euro’s. Het kost slapeloze nachten, geruïneerde relaties en een gezondheid die eronder lijdt. Het vraagt een vasthoudendheid die de meeste mensen simpelweg niet kunnen opbrengen — niet omdat ze niet willen, maar omdat het systeem erop is ingericht om ze te vermalen voordat ze de eindstreep halen.

De hondenfokker uit Hapert won uiteindelijk. De Hoge Raad gaf hem gelijk. Maar hoeveel mensen hebben dat niet gehaald? Hoeveel ondernemers hebben hun zaak opgegeven, de naheffing betaald, en verder geleefd met het onrecht — niet omdat ze schuldig waren, maar omdat ze het gevecht niet konden bekostigen?

Niemand houdt die statistiek bij. Dat is misschien wel het veelzeggendste feit van allemaal.

De vraag die overblijft

Er is een fundamentele vraag die door al deze feiten heen schemert, en het is een vraag die zelden hardop wordt gesteld: waarom?

Waarom houdt de Belastingdienst stukken achter? Niet per ongeluk — want de Inspectie constateerde dat het bewust gebeurt. Niet bij uitzondering — want advocaten noemen het “schering en inslag.” Niet door onkunde — want de medewerkers weten dat artikel 8:42 Awb bestaat; ze interpreteren het alleen naar eigen inzicht.

Het antwoord is even simpel als verontrustend: omdat het werkt. Omdat de rechter de overheid doorgaans gelooft. Omdat de burger zelden over de middelen beschikt om een Woo-verzoek te doen, drie instanties te doorlopen, en een hoogleraar als getuige-deskundige in te schakelen. Omdat 95 procent van de fiscale geschillen wordt behandeld door belastingadviseurs die nooit bij de rechter komen en nooit discussie voeren over de volledigheid van het dossier. Omdat de consequenties voor de Belastingdienst verwaarloosbaar zijn: in dertien van de 138 onderzochte zaken werd een schending geconstateerd, en slechts in één geval werd een aanslag vernietigd.

Het systeem is niet gebroken. Het systeem functioneert precies zoals het is ontworpen: in het voordeel van de overheid, ten koste van de burger, met een rechter die te weinig corrigeert en een politiek die te snel genoegen neemt met het woord “incident.”

De toeslagenaffaire was geen aberratie. Het was de eerste keer dat het systeem zichtbaar werd voor het grote publiek. Maar het systeem bestond daarvoor en het bestaat nog steeds. Dezelfde cultuur. Dezelfde reflexen. Dezelfde woorden. En dezelfde burger die het nakijken heeft.

De Belastingdienst liegt wederom tegen haar eigen rechter. En noemt het een incident.

Wanneer noemen wij het bij de naam?

TL;DR — De kern in zes punten

1. Follow the Money onthulde op 16 mei 2026 dat de Belastingdienst structureel stukken achterhoudt in gerechtelijke procedures en de rechter meermaals heeft misleid — niet in de toeslagenaffaire, maar in reguliere belastingzaken.

2. Een belastinginspecteur loog jarenlang voor de rechtbank, het gerechtshof én de Hoge Raad dat hij niet over gevraagde documenten beschikte — de Hoge Raad noemde dit “in vergaande mate onzorgvuldig handelen.”

3. Drie gerenommeerde advocaten en een hoogleraar formeel belastingrecht bevestigen dat het achterhouden van stukken “schering en inslag” is — terwijl de staatssecretaris het consequent afdoet als “incidenten.”

4. Ondertussen houdt de Dienst Toeslagen — vijf jaar na de parlementaire enquête — nog steeds bewust stukken achter bij gedupeerde ouders, op basis van een “interne werkafspraak” waarvan zij zelf erkennen dat die onrechtmatig is.

5. De rechterlijke macht corrigeert te weinig: rechters geloven de inspecteur doorgaans op zijn woord, verbinden zelden stevige consequenties aan het achterhouden van stukken, en geven de Belastingdienst herkansing na herkansing.

6. Tussen augustus 2025 en mei 2026 zijn er acht afzonderlijke onthullingen geweest over het achterhouden van stukken en het misleiden van rechters — de belofte van beterschap na de toeslagenaffaire is een lege huls gebleken.

7. De Belastingdienst beschikt over de bevoegdheden om levens en bedrijven te verwoesten — en opereert zonder persoonlijke aansprakelijkheid, zonder effectief toezicht op individuele inspecteurs, en zonder consequenties als het misgaat. Een burger die liegt tegen de rechter riskeert gevangenisstraf; een inspecteur die liegt krijgt “ongelukkige omstandigheden.”

Dit is een opinieartikel geschreven vanuit libertarisch perspectief. De standpunten in dit artikel vertegenwoordigen de visie van de auteur en niet noodzakelijk die van de redactie. Alle genoemde feiten zijn gebaseerd op openbare bronnen — waar mogelijk met directe verwijzing. Vrije Opinie gelooft in het recht op een eigen mening, onderbouwd met feiten. Reageer met Respect.

Bronnen

1. Follow the Money — “Belastingdienst misleidde meermaals de rechter en hield onterecht stukken achter” (16 mei 2026)
2. Follow the Money — “Belastingdienst neemt bezwaar niet altijd serieus en drijft mensen naar de rechter” (september 2025)
3. Follow the Money — “Ministerie krijgt veeg uit de pan voor het achterhouden van informatie over de toeslagenaffaire” (februari 2024)
4. Inspectie belastingen, toeslagen en douane — rapport “Rechtsbescherming in het geding” (augustus 2025)
5. Advocatie.nl — “Inspectierapport: Rechtsbescherming burger bij informatieverstrekking Belastingdienst onder druk” (september 2025)
6. BijzonderStrafrecht.nl — “Inspectie: belastingbetalers benadeeld door gebrekkige informatie fiscus aan rechters” (september 2025)
7. Hertoghs Advocaten — “Artikel 8:42 Awb – De fiscus selecteert, de burger speculeert” (september 2025)
8. NOS — “‘Dienst Toeslagen geeft bewust geen informatie aan slachtoffers toeslagenaffaire'” (27 januari 2026)
9. Trouw — interne memo Dienst Toeslagen over O/GS-werkafspraak (januari 2026)
10. Universiteit Leiden — “Toeslagenouders opnieuw benadeeld door gebrek aan openheid Belastingdienst” (28 januari 2026)
11. TaxLive — “Dienst Toeslagen overtreedt bewust de wet in de informatievoorziening naar gedupeerden” (30 januari 2026)
12. Reformatorisch Dagblad — “Kamer wil opheldering over toeslagenmemo” (6 februari 2026)
13. Taxence — “Belastingdienst werkt aan verbetering informatieverstrekking aan rechter” (13 februari 2026)
14. Accountancy Vanmorgen — “Fiscus schond informatieplicht aan rechter vorig jaar in 13 belastingzaken” (18 februari 2026)
15. TaxLive — “Transparantie richting toeslagenouders” — Tweede Kamer motie 10 maart 2026
16. Kamerbrief staatssecretaris Heijnen — “Onderzoek Belastingdienst informatieverstrekking aan de rechter” (nr. 2026-0000042719, 12 februari 2026)
17. Hart van Nederland — “Belastingdienst stuit op kluis met miljoenen bestanden rond toeslagenaffaire” (15 april 2026)
18. Accountancy Vanmorgen — “Fiscus vindt ‘datakluis’ met 64 miljoen bestanden” (16 april 2026)
19. Jongbloed Fiscaal Juristen — “Op de zaak betrekking hebbende stukken” — analyse artikel 8:42 Awb (februari 2026)
20. Jaeger.nl — “Artikel 8:42 Awb: Welke stukken dient de Belastingdienst in te brengen?” (mei 2025)